degustacja smakowa
najważniejszy etap analizy zmysłowej zwanej także ►analizą organoleptyczną; teoretycznie analiza smakowa powinna ograniczyć się do wrażeń smakowych, czyli tych odbieranych jamą ustną; powszechnie wiadomo, że ludzkie kubki smakowe mogą wyczuwać dosyć ograniczony zestaw smaków: ►kwaśny, ►słodki, ►słony i ►gorzki; słonego smaku raczej nie należy oczekiwać w winie, a gorycz nie jest w nim pożądana; za pomocą jamy ustnej można odkryć, odczuć, ocenić, zmierzyć także wrażenia dotykowe (►dotykowe cechy wina), chemiczne i temperaturę; garbniki (►taniny) mają właściwości ściągające, ►cukier wyczuwalny jest tylko w winach ►półwytrawnych i słodszych; w winach wytrawnych o małej zawartości kwasów aksamitny posmak alkoholu może sprawiać, że wino może wydać się minimalnie słodkie; wino należy smakować, biorąc do ust dostateczną jego ilość, jednocześnie wciągając powietrze, by napój dotlenić, następnie „przeżuwa się” je, mieszając językiem, starając się określić zawartość cukrów, kwasów i garbników; oceniając wszystkie te elementy, ustala się stopień zrównoważenia wina, jego ►harmonii; terminy dotyczące smaku powinny być dosyć ściśle określone i znane degustującym, np. mówiąc o winie, że jest ►tępe, ciężkawe (►ciężkie) i bez wyrazu, powinno się mieć na myśli to, że brakuje mu ►kwasowości absolutnie niezbędnej w każdym winie; warto pamiętać, że przewaga garbników i kwasowości powoduje, że wino jest ►zamknięte, ►twarde lub ►sztywne, przewaga kwasów nad garbnikami sprawia, że jest ono ►kanciaste, zbyt duża zawartość garbników oraz kwasów powoduje, że staje się ono ►cierpkie; wina młode o przewadze kwasów i cukru są ►łatwe do picia; wino o lekko słodkiej ►dominancie, o łagodnych taninach, nieco niskiej, umiarkowanej kwasowości, ►miłe na podniebieniu określa się często jako ►miękkie, gdy przeważa w nim kwasowość – jako ►kruche; istotna dla smakowych cech degustacyjnych wina jest jego ►długość, czyli wyrażony w sekundach czas, w którym aromat i smak wina pozostaje w ustach: im wino lepsze, tym jest on dłuższy; d.s. jest sztuką trudną, wymagającą dużej wrażliwości, nieco cierpliwości oraz pewnej wiedzy, którą trzeba posiąść, głównie poprzez ćwiczenia; niezwykle trudno jest sprecyzować słowa mające określić smak wina: trunek ten należy do najbardziej złożonych smaków, jakich można doświadczyć, co poniekąd tłumaczy terminologię związaną z winem, często postrzeganą jako dziwaczną; smak ponadto jest odczuciem bardzo subiektywnym, a nie naukowym; w d.s. to podniebienie jest przewodnikiem; ►►usta; atak; faza środkowa; finisz; degustacja węchowa; degustacja wizualna