Jak czytać etykiety win bez stresu?

Dla wielu osób pytanie jak czytać etykiety win to pierwsze zderzenie z niezrozumiałym językiem. Obce słowa, nazwy regionów, skróty, cyfry, czasem nawet dwa albo trzy języki naraz. Nic dziwnego, że pojawia się myśl: „ja się na tym nie znam”. A prawda jest taka, że etykieta nie jest po to, żeby kogokolwiek egzaminować. Jest po to, żeby dać kilka wskazówek. I naprawdę nie trzeba rozumieć wszystkiego.

Najważniejsze na początek: etykieta nie mówi, czy wino będzie Ci smakować. Mówi raczej, czym to wino jest. Resztę i tak odkryjesz w kieliszku.

Na większości butelek da się wyłapać cztery rzeczy, które naprawdę pomagają przy wyborze. Cała reszta to dodatki. Jeśli zastanawiasz się, jak czytać etykiety win bez stresu i w prosty sposób — zacznij właśnie od tego.

Pierwsza rzecz: pochodzenie

To absolutna podstawa. Region lub apelacja często mówią o stylu wina więcej niż sam szczep. Rioja, Chianti, Alzacja, Mozela czy Apulia – to nie są tylko nazwy na mapie. Za nimi stoją klimat, tradycja i sposób tworzenia wina. Dwa wina z tej samej odmiany, ale z różnych regionów, mogą smakować zupełnie inaczej. Jeśli więc dopiero zaczynasz przygodę z winem, dużo bezpieczniej jest trzymać się regionów, które już znasz i lubisz, niż polować na egzotyczne nazwy szczepów.

Druga rzecz: producent

To element często niedoceniany, a bardzo ważny. Wino nie powstaje w próżni. Za każdą butelką stoi konkretny człowiek lub rodzina, z określoną filozofią pracy. Dwóch producentów z tej samej apelacji może robić wina w kompletnie innym stylu. Jeśli jakieś wino Ci smakowało, zapamiętaj nazwę producenta – to dużo lepszy drogowskaz niż próba rozszyfrowywania całej etykiety od zera.

Trzecia rzecz: styl wina

Czasem jest napisany wprost: wytrawne, półwytrawne, brut. Czasem pojawiają się określenia takie jak reserva, crianza czy spätlese. To różne systemy z różnych krajów, ale każdy z nich coś podpowiada o charakterze wina. Właśnie tutaj wiele osób się gubi, bo zakłada, że każda informacja musi być zrozumiała. Nie musi. Wystarczy wyłapać jedno słowo, które coś Ci już mówi. Z czasem te pojęcia same zaczną się układać.

Czwarta rzecz: alkohol

To jedna z najbardziej praktycznych informacji na etykiecie. Poziom alkoholu bardzo często mówi coś o stylu wina. Niższy alkohol to zwykle większa świeżość i lekkość. Wyższy – więcej dojrzałości, ciała i intensywności. To nie działa zawsze w 100%, ale jako szybka wskazówka często się sprawdza.

A cała reszta?

Rocznik, numer parceli, nazwa cuvée, określenia w stylu „selection”, „old vines”, „riserva speciale”. Czasem mają znaczenie, czasem są tylko elementem komunikacji producenta. Nie trzeba ich od razu znać, żeby degustować dobre wino. Naprawdę.

Warto też pamiętać, że nie każda etykieta ma być „czytelna”. Czasem producent świadomie zostawia ją oszczędną, a czasem wręcz przeciwnie – buduje klimat i historię. Jedno i drugie jest w porządku. Etykieta nie jest instrukcją obsługi. Jest zaproszeniem.

Największy błąd przy czytaniu etykiet to próba zrozumienia wszystkiego naraz. To trochę jak nauka języka obcego od gramatyki i wyjątków. Dużo lepiej zacząć od kilku prostych punktów odniesienia i stopniowo dokładać kolejne elementy.

Na koniec: prosto i po ludzku

Jeśli miałbyś zapamiętać tylko jedno: etykieta ma pomóc wybrać wino, a nie udowodnić, że się nie znasz. Jeśli coś jest niejasne – to normalne. Od tego są rozmowy, pytania, degustacje. I my w Festusie — serio, po to tu jesteśmy. Pomożemy, doradzimy. Wino nie wymaga stresu. Wymaga ciekawości.

I dokładnie od niej warto zacząć.

Piotr Zastróżny
FESTUS.PL