ekstrakt całkowity
in. ekstrakt, suchy ekstrakt, ekstrakt ogólny; określa intensywność i głębię wina; suma nielotnych składników wina pozostających po odparowaniu w temperaturze 100°C wszystkich substancji lotnych (alkoholi, wody, kwasów lotnych itp.), element ►ciała wina; rozpuszczalne i nierozpuszczalne substancje w winie (przede wszystkim ►taniny i ►kwasy nielotne, ►gliceryna, ale także sole mineralne, substancje białkowe, barwniki, żelazo, witaminy i inne), które przyczyniają się do jego ►smaku, ciała, ►charakteru i ►barwy; wina ekstraktywne to wina opisywane zwykle jako ►ciężkie, ►mocne, ►gęste, ►intensywne, a nawet ►wielkie, o ►skoncentrowanym smaku i aromacie, często ciemne, nieprzezroczyste; wysokie stężenie ekstraktu sprawia, że wino jest esencjonalne (gęste i ►skupione), co jest zaletą w winach czerwonych, pod warunkiem, że nie jest zbyt ściągające (taninowe); jedną z przyczyn wzrostu zawartości e.c. (w tym koloru, tanin) w winie jest długość okresu zwanego ►cuvaison, czyli czasu ►maceracji stałych części winogron, takich jak skórki, łodygi i pestki podczas fermentacji alkoholowej; przesadna ekstraktywność wina jest raczej jego wadą, wino takie jest mało eleganckie, niezrównoważone (►równowaga), natomiast niski ►ekstrakt bezcukrowy czyni je ►pustym; litr wina po całkowitym odparowaniu zawiera 17–30 gramów suchego ekstraktu; zawartość e.c. zależy od jego koloru (czerwone wina mają większą zawartość ►fenoli) i wieku (część wytrąca się, tworząc ►osad w butelce); wino wysoko ekstraktywne nie oznacza, że musi ono mieć potężne ciało i wysoką zawartość alkoholu (niemieckie rieslingi z winnic o niskiej wydajności, szczególnie w gorących latach); sprawdzenie ekstraktu pozwala ocenić autentyczność wina, co miało znaczenie w czasach po klęsce ►filoksery w końcu XIX w., kiedy nagminnie je fałszowano; ►►dżemiaste; kwasowość lotna; fałszowanie wina