równowaga smakowa
wyrażenie często używane, ale rzadko definiowane; podstawowe, kluczowe, chociaż subiektywne, pojęcie dla zrozumienia i oceny jakości wina; używa się go do opisania wina, którego różne elementy: w winach w białych ►kwasy, ►alkohole i ►cukry, w czerwonych dodatkowo ►taniny i ►owocowość, łączą się w sposób satysfakcjonujący degustatora; w pewnym stopniu na r.s. wina wpływają również elementy niematerialne, takie jak ►rasowość, ►charakter i ►finezja; w winie zrównoważonym żaden z jego składników nie góruje nad innymi, nie narzuca się (przynajmniej bez szkody dla nich), zaznacza tylko dyskretnie swą obecność; wina zrównoważone nie mają defektów aromatycznych i smakowych, wszystkie składniki mają wyważone proporcje, z czasem osiągając pełną ►harmonię; r.s. jest jedną z najbardziej pożądanych cech degustowanego wina; smaki mogą się wzajemnie osłabiać lub wzmacniać, np. cukier i alkohol zmniejszają ściągający charakter tanin, kwasowość oraz ►gorzki smak wina; w winach białych duża zawartość alkoholu, podobnie jak cukier, zmniejsza odczuwanie kwasów; działanie ►ściągające wina i jego gorzkość wzajemnie się wzmacniają (►synergia); na r.s. wina wpływa również ►temperatura podawania trunku; wina ►niezrównoważone mogą być ►płaskie, ►przesłodzone, ►ostre, ►szorstkie, ►kanciaste, ►kwaśne, nadmiernie ►kwaskowate; r.s. wina zależy też od ►stylu wina, jego pochodzenia, ►odmiany winogron, sposobu ►winifikacji, kupażowania (►kupaż); miarą r.s. jest jakość indywidualnego odczuwania bodźców zmysłowych oraz suma tych odczuć będąca w zgodzie ze specyfiką odmianową; zrównoważone wina zwykle dobrze się starzeją; ►►kompletne; gorzkość