osad
drobiny ciał stałych osadzających się w butelce lub na dnie beczki podczas starzenia się wina (czasami może mieć formę ►skorupy); nie jest to oznaka złego wina, przeciwnie – wskazuje na jego wysoką jakość; może mieć dwie formy: amorficzną (bezpostaciową, pozbawioną budowy krystalicznej) lub krystaliczną; wino z o. zazwyczaj wymaga ►dekantacji; o. mogą być resztki organiczne, barwniki wytrącone w procesie koagulacji, martwe drożdże, sole, kryształki ►kwasu winowego, ► taniny, które uległy ►polimeryzacji; niektóre wina, takie jak szampan czy muscadet znad Loary, nawet przez dłuższy czas leżakują na drożdżowym o. (►sur lies), bez ►batonażu, aby uzyskać charakterystyczny dla nich ►bukiet i ►smak; w tym przypadku ►drożdże, zużywając tlen, pomagają utrzymać winu ►świeżość i chronią je przed ►utlenianiem; rocznikowe porto (►vintage) zwykle ma potężny o., co jest jego cechą charakterystyczną; sole ►kwasu winowego niekiedy występujące w butelkach dobrego niemieckiego rieslinga powstają w naturalnym procesie i są oznaką jego wysokiej jakości; aby zatrzymać ten proces, wina niemieckie stabilizuje się w niskiej temperaturze ok. 0°C (tzw. zimna ►stabilizacja), a powstałe wtedy bezbarwne, twarde kryształki są łatwe do usunięcia przed butelkowaniem; o. jest również to, co pozostaje na dnie beczki po klarowaniu wina, Amerykanie nazywają to mułem lub błotem (mud); większość o. usuwa się podczas pierwszego ►obciągu i nie przedstawia on żadnej wartości organoleptycznej, z wyjątkiem niektórych win białych; wzruszany o. (►batonaż) dodaje winu tłustości i złożoności, jest pomysłem burgundzkim, który obecnie stosuje się także w Bordeaux i innych regionach winiarskich; jeśli wino zbyt długo pozostaje na o., może mieć niezbyt przyjemny, cierpki, ziemisty smak, który usuwa się poprzez częste napowietrzanie go przed zabutelkowaniem; ►►crusted port; autoliza; acetale; wyrób win czerwonych; wygląd